ایرانیان در ترکیه به چند دسته تقسیم می شوند:

الف. گروهی که چه از طریق شرکت های کاریابی در ایران چه به تنهایی به ترکیه می آیند عموما جوانان 20 تا 30 ساله در کارگاه‌ها و رستوران ها به عنوان کارگر ساده مشغول به کار می شوند عموما ترکی استانبولی نمی دانند و به علت شرایط بد کاری پس از مدتی کار را رها کرده و به دلیل آشنایی نداشتن با زبان ترکی استانبولی و برقراری ارتباطات و اطلاعات کافی جایگزین دیگری نیز پیدا نمی کنند و به ایران  باز می گردند.

ب. گروهی که فارغ التحصیل دانشگاه در رشته های خوب و در مقاطع بالا مانند ارشد و دکتری بوده این گروه پس از دریافت اقامت از طریق خرید ملک در ترکیه یا طرق دیگر با ارسال رزومه به شرکت های مرتبط جذب شده و اقامت کاری ترکیه نیز دریافت کرده اند. این گروه ایرانیان موفق هستند که در شهرهایی مانند استانبول و آنکارا بیشتر از شهرهای دیگر زندگی می کنند البته شایان ذکر است این گروه در هنگام کاریابی از سطح ترکی استانبولی خوبی برخوردار بوده اند. تعداد این ایرانیان کم نیست و با توجه به قوانین سخت گیرانه دولت ترکیه برای استخدام خارجیان موفق شده اند در ترکیه مشغول به کار شوند. پزشکان، مهندسین کامپیوتر، معماری و عمران، مترجمین و معلمین زبان انگلیسی بیشتر از بقیه رشته ها مشغول به کار هستند.

ج. گروهی از ایرانیان که دوران بازنشستگی شان را در ترکیه سپری می کنند. این گروه معمولا با سپرده بانکی از ایران روزگار سر می کنند و به فکر کار و سرمایه گذاری در ترکیه نیستند.

د. گروهی که با ثبت شرکت و سرمایه گذاری در حوزه های مختلف اقدام به کار آفرینی و سرمایه گذاری در ترکیه، به ویژه استانبول کرده اند البته تعداد این دوستان کمتر از گروه های دیگر است ولی شاید بتوان این ایرانیان را موفق ترین ایرانیان مقیم ترکیه نامید. هم اینک در حوزه های مختلف از فروش ملک گرفته تا آژانس مسافرتی رستوران، کارگاه های تولیدی پوشاک و…. این ایرانیان دفاتر فعالی در استانبول دارند.

و. گروهی که دارای تخصص خاصی در رشته های فنی مانند خیاطی، مکانیکی، عکاسی، گرافیک، و… دارند. این گروه نیز با دانش زبان ترکی استانبولی توانسته اند در استانبول مشغول بکار شوند و حقوق به نسبت خوبی نیز دریافت می کنند. میانگین حقوق دریافتی این گروه از 1500 تا 5000 متفاوت است.

ه. کارگران ساده رستوران ها، کارواش ها، کارگاه های تولیدی هم در استانبول مشغول به کار هستند ولی این طیف ایرانیان به نسبت بسیار کمتر هستند، شاید علت آن را در این یافت که ایرانیان خیلی اهل کارهای سنگین یکنواخت و با زمان کاری زیاد نیستند.

ی. گروه آخر گروهی که در سطوح بالای آکادمیک یا فنی هستند ولی ترکی استانبولی نمی دانند این گروه معمولا به سختی کار پیدا می کنند و در صورت پیدا کردن کار به نسبت دارای حقوق و مزیای کمتری به نسبت دیگران هستند.

می توان نتیجه گرفت پیدا کردن کار در ترکیه و استانبول به طور ویژه کار بسیار پیچیده و حتی سختی نیست ولی شروط اصلی آن تسلط به زبان ترکی استانبولی و داشتن تبحر خاص در رشته آکادمیک یا فنی است، امری که در هر کجای دنیا صادق است.